Hein will nich mehr no Kark hen

En plattdüütsche Geschicht to Wiehnachten – vertellt vun Paster Thiesen

Archiv| Views: 187

„Dat segg ik di“, sä mien olen Freund Hein, Wiehnachten in
de Kark, dor goh ik nich wedder hen!“ Oha, de weer ja vergrellt! „Na, Hein,
denn vertell mol!“, sä ik. „Also, letz Johr, mien Fru weer an’t Quesen, loot
uns no Kark gohn, sä se, man ik weer dor al lange Tiet nich mehr ween. Eerstmol
hebbt wi de Kark söken müsst, toletz hebbt wi henfunnen. Weer teemlich loot,
allens pickenpacke vull, un wi kunnen blots noch stohn. Orgelmusik mag ik nich,
ober dor güng dat denn los mit Singen. Singen mag ik, dat do ik ok bi’n HSV.
Nich scheun, ober luut. Un denn keem „Ihr Kinderlein kommet“,un ik fung mit an.
As ik dat segg: nich scheun, ober luut. Un dat fung jüst an, Spooß to moken un
ik wull schunkeln, dor hett mi mien Fru op de Feut pedd! Un ik seeg, dat de
Lüüd füünsch keken. Nix mit Singen, so’n Schiet! Un mit Mool wurrn de Lüüd ganz
still un leggen de Hannen inenanner.

Na, no ’n Tied steeg dor de Preester no boben in so’n
Vogelnest rin un vertell wat vun so’n lütt Kind, wat in Bethlehem born is un in
en Krüff leggt wurr. Un Schäpers kemen un Engels, un de Geschicht gung mi to
Harten. Un denn vertell de Preester vun Freden op de Eer un dat wi uns all
verdrägen schulln. Un he hett dat bannig fein mookt, de Preester, un as he
fardig weer, dor heff ik in de Hannen klatscht, ober denn kreeg ik vun mien Fru
mit’n Ellbogen in de Siet, un ik weer still – un vergrellt. Toletz keem noch en
Büdel mit Geld bi uns vörbi, un ik wull mi al freun un wat rutnehmen, dor haut
mi mien Fru op de Fingern un seggt: Schasst wat rindoon!

Un nu segg di: Dor goh ik nich wedder hen. Greun un blau
weer ik op de Feut un an de Siet un op de Fingern!“ „Jo“, sä ik denn. „Scheun
is dat nich. Op de anner Siet: De Leeder weern doch scheun un wat de Preester
sä, gung di to Harten, un dien Fru wull doch ok geern hen. Und wenn du nich so
luut un scheef singen deist un nich so veel snacken deist un nich in den
Klingelbüdel ringriepen deist, dat kunn’t doch en feinen Hilligen Obend warrn –
eerst in de Kark, un denn to Huus.“ „Mag ween“, sä Hein. „Ik warr mi dat
öberleggen.“ „Na denn“, sä ik. „Villich süht man sik ja liekers wedder, an
Wiehnachten in de Kark.“ „Villicht“, sä Hein. Un denn, lieser: „Mag ween.“

Un mag ween, ik droop Hein in de Kark an’n 24sten. Villicht
ok nich, denn Hein gifft dat eentlich nich, den heff ik mi utdacht. Ober wenn
em dat geben deit, un he geiht no Kark hen, denn mag ween, he höört vun Jesus,
de in Bethlehem born is, un dat dormit Gott in uns Welt rinkeem un neeg bi uns
is, und dat disse Jesus sien Leevdag nix weten wull vun Krieg un Gewalt. He
wull dit: Minschen schullen mit Gott, mit sik sülvst un ünnernanner enig warrn,
sik freun, un nich blots an Wiehnachten, ok ünner’t Johr.

Na, un wenn Hein dat ok nich höört, denn wünsch ik Se all,
ob Se nu an Wiehnachten no Kark goht oder nich, de Wiehnachtsfreud, den Freden,
un en lütt beten Glück hüüt un alle Doog. Un villicht süht man sik wedder, an
Wiehnachten in de Kark.

Frohe Wiehnachten

wünscht Paster

Erik Thiesen

 

Comments are closed.